واکنش‌گرایی در پیِ فریم‌ورک نهفته است، نه اینکه از بیرون به آن سنجاق شده باشد.آرایه‌های وابستگی، اشتراک‌های دستی، بی‌اعتبارسازی دستی کش، پاک‌سازی افکت‌ها — هیچ‌کدام اینجا وجود ندارند. آسان‌تر نشده‌اند، بلکه غیرضروری شده‌اند.شروع کنیدامتحان زمین بازیچرا $molview.tree$my_hello$mol_view guest \stranger sub /<= Name $mol_string value?<=> name?\mol hint @ \Type a name<= Greeting $mol_paragraph title <= greeting \view.tsclass $my_helloextends$.$my_hello{greeting(){return `Hello, ${ this.name() || this.guest() }!`}}view.css.tsnamespace ${$mol_style_define($my_hello,{gap:$mol_gap.block,flex:{direction:'column'},Greeting:{font:{size:'2rem',weight:600},},})}→زندهHello, mol!سه فایل: نشانه‌گذاری، منطق و استایل‌ها.این نمونه را امتحان کنیدمینیمالاکوسیستمی که به‌تدریج قابل پذیرش است و از یک کامپوننت تا یک برنامه‌ی local-first تمام‌پشته مقیاس می‌گیرد.بهینهرابط‌های کاربری را به‌صورت درختی از کامپوننت‌ها بسازید. واکنش‌گرایی خودکار است و اثرات جانبی صریح.تنبلمجازی‌سازی کامل رندر — کامپوننت‌های خارج از ناحیه‌ی دید اصلاً وجود ندارند.ساختار
